Sunday, June 21, 2009

രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ (കാര്‍ത്യായനിപ്പിള്ള)

Buzz It

അവര്‍ അഞ്ച് സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ഏതോ കമ്പനികളിലെ
ഉയര്‍ന്ന പദവികളില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ആന്‍റണിയും അശോകനും,
ഒരു എക്സ്പോര്ട്ട് കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ജോസഫ് ,
പിന്നെയോ ഒരു ഫോറിന്‍ ബാങ്കിലെ ഉയര്‍ന്നപദവിയില്‍ വന്ന സാക്ഷാല്‍ ഹരിപ്രസാദ്.
ഞാനെന്ന രാജഗോപാലനും.


ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറി.
ഒന്നാം നിലയില്‍ ഒരൊറ്റ മുറി. ഒരു കൊച്ചു ടെറസ്സുണ്ട്.
അവിടെയാണു സാക്ഷാല്‍ ഹരിപ്രസാദ് താമസിക്കുന്നത്.
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറിയില്‍ അവര്‍ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും
ഒത്തു കൂടിയിരുന്നു.
ചോറു വയ്ക്കുകയും കറികള്‍ വയ്ക്കുകയും ഞങ്ങളെല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന്.
ജോസഫ് തന്‍റെ ബൈക്കില്‍ പോയി ഒരു കുപ്പി മദ്യം കൊണ്ടു വരും.
ഹരിപ്രസാദ് തന്‍റെ ഒറ്റ മുറിയില്‍ കൊച്ചു കട്ടിലില്‍ വെറുതേ കിടക്കും.
അതു നിയമമാണു്‍. അദ്ദേഹത്തെ ആരും ശല്യപ്പെടുത്തരുതു.


ഉയര്‍ത്തി വച്ച തലയിണയില്‍ തന്‍റെ വലിയ തല പൊക്കി വച്ച്,
ഇടത്തു വശമുള്ള ജന്നാലയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കു തള്ളി നില്‍കുന്ന കണ്ണുകളില്‍
വെളിയിലേയ്ക്കു നോക്കി ഹരിപ്രസാദ് കിടക്കും.
എല്ലാം പാകമായി. പുറത്തു പോയ ജോസഫ് തന്‍റെ സഞ്ചിയുമായി എത്തി.
സഞ്ചി ഭൂപതി തന്‍ വഞ്ചിയില്‍ മമ പുസ്തകം എടുത്തു നിര്‍വ്വാണത്തിന്‍റെ
സുഷുപ്തിയിലേയ്ക്കെല്ലാവരും കൊച്ചു യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഹരി സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും.അനന്തതയിലെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും. നാല്‍വരും കേട്ടിരിക്കും.
ആഹാരം കഴിഞ്ഞ് വയറും മനസ്സും നിറഞ്ഞ് യാത്രയാകുന്ന എത്രയോ ഞായറാഴചകള്‍.



ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറി അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ വാഴുന്നു.
ജോസഫ് പറയാറുള്ളത് രാജഗൊപാലനും ശരിയാണെന്നു തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറിയില്‍ രാത്രിയുടെ നിസ്സംഗതകളില്‍ ,
ഹരിപ്രസാദ് അവരെ ഏത്ര്ല്ലാം അത്യുന്നതങ്ങളിലേയ്ക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയിരിക്കുന്ന്.
കോട്ടയത്തെ റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റുകളെക്കുറിച്ചും,
ആസ്ത്രേലിയയിലെ ബന്ധുക്കളെ കുറിച്ചൊക്കെയും സംസാരിക്കുന്ന ആന്‍റണി.
പാലാ വിശേഷങ്ങളുടെ നിറമുള്ള വര്‍ണ്ണനകളുമായി ജോസഫ്.
അശോകനും പറയാനായിരം കഥകള്‍‍.
ഒന്നും പറയാനില്ലാത്ത രാജ ഗോപാലന്‍ ചില നെടുവീര്‍പ്പുകളടക്കി അവിടെ ഇരിക്കും.
അയാള്‍ക്ക് പറയാനൊന്നുമില്ലായിരുന്നല്ലോ.


രാജഗോപാലന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു, ഒരിക്കലും ഹരിപ്രസാദ് തന്‍റെ വീടിനെക്കുറിച്ചോ
അച്ഛനെക്കുറിച്ചോ അമ്മയേക്കുറിച്ചോ ഒന്നുമേ സംസാരിക്കാറില്ല എന്ന്.
റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റില്‍ നിന്നും ആന്‍റണിയും, പാലായില്‍ നിന്നും ജോസഫും,
നിശ്ശബ്ദതയില്‍ നിന്ന് രാജഗോപാലനും ഒക്കെ
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ ലോകത്ത് എത്തുന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഒക്കെ ഒരിക്കലായിരുന്നു ആന്‍റണി നാട്ടില്‍ പോയി വന്നത്.
കല്യാണം പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
രാജഗോപാലന്‍ ആ ജന്നലിലിരുന്ന് ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു..........



കാര്‍ത്യായനി പിള്ള.



പേരിലെ ആണത്തം, നിറഞ്ഞ സ്ത്രീത്വം.
തൂങ്ങിയാടുന്ന മുലകള്‍. അരയ്ക്കൊപ്പം ഞാന്നാടുന്ന മുലകളുമായി
അതിരാവിലെ തിണ്ണയിലിരുന്ന്, കണ്ണുകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ കൈവച്ച് നോക്കി..
..ഓടാ നീ ആ പീതാംബരന്‍റെ ....
( ഒരോ ആള്‍ക്കാരോടും ചോദിക്കുന്നതാ... അങ്ങനെ ഒക്കെ....പേരിനു് മാറ്റം വരുമെന്നു മാത്രം.)



അതേ... ആ കാര്‍ത്യായനി പിള്ള...കൈ കണ്ണിനു മുകളില്‍ വച്ച് നോക്കി
അയാളെ കണ്ടു. ഓടാ ...രാജോ.... നീ ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വരണേ....

രാജനെഴുന്നേറ്റ് മൂവാണ്ടന്‍ മാവിനു താഴെ നിന്ന് പല്ല് തേക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്തു നിന്ന വട്ട മരത്തിലെ തൊപ്പിക്കാരി കുണ്ടി കുലുക്കി കിളി,
രാജനെ കളിയാക്കി എന്തോ പറഞ്ഞ് പറന്നുയര്‍ന്നു.

അമ്മ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
അടുക്കളയിലെ പാത്രങ്ങള്‍ കഥകളിപ്പദങ്ങള്‍ പാടുന്നു.
കൊച്ചു പെങ്ങളൊരു മാലാഖയായി പുല്പായിലൂടെ സ്വപ്നരാജ്യങ്ങളില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

കിണറ്റില്‍ തൊട്ടി വീണുടഞ്ഞ ശബ്ദം, അമ്മൂമ്മയുടെ അശ്രീകരം ആയിരുന്നു.



രാജഗോപാലന്‍റെ ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നു.

മുഖം കഴുകി വന്ന് കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി.
തനിക്ക് പോലും വിശ്വസിക്കാനൊക്കുന്നില്ല.
എത്ര സുന്ദരനാണ്‍ താന്‍.
മനോഹരമായ മുഖം നോക്കി അസൂയയോടെ നിന്നു പോയി.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ കണ്ണാടി എറിഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കണമെന്നു തോന്നി,
നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ ....



കര്‍ത്യായ്നി പിള്ളയുടെ ഉറച്ച വിളി കേട്ടു.
രാജോ....ഓടാ രാജോ...?

അയാള്‍ അങ്ങോട്ടു നടന്നു.
എതിരേ കിണറ്റു കരയില്‍ നിന്ന് വെള്ളവുമായി വന്ന് അമ്മൂമ്മ ചോദിച്ചു.
നീ എങ്ങോട്ടാ.?

അയാള്‍ പറഞ്ഞു. പുള്ളവീട്ടിലെ അമ്മൂമ്മ വിളിച്ചു.

“ഉം. കൂടുതലൊന്നും കേള്ക്കാന്‍ നില്‍ക്കണ്ട.
കാരണത്തി പറയുന്നതൊക്കെ സമ്മതിച്ച് എളുപ്പം ഇങ്ങു പോന്നേരു്.”

“കാരണത്തിയെടെ നാക്ക് അത്ര ശരിയല്ല. കരിനാക്കെടുത്താല്‍ ഗുണം പിടിക്കില്ല.”



ഇളം വെയില്‍കൊണ്ടിരുന്ന കാരണത്തി.
ഞാന്നു കിടന്ന മുലകളെ ജരയുടെ ചുളൂക്കങ്ങള്‍ ഒരു നന്നന്ഞ പഞ്ഞി സഞ്ചി പോലെ ആക്കി മാറ്റിയിറ്റിക്കുന്നു. കാരണത്തിയുടെ ഓരൊ അനക്കങ്ങളിലും അത് ഞാന്ന് ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“കുട്ടനെ നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ.?”



പോലീസ്സ്കാരന്‍ കുട്ടന്‍ പിള്ളയെ കണ്ടിട്ടില്ല. അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞറിവേ ഉള്ളു.
7 പ്രസവിച്ച കാരണത്തിയുടെ ആറാമത്തെ പുത്രനായിരുന്നു.

പുന്നപ്ര വയലാറില്‍ മരിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍,
രക്തസാക്ഷിയാക്കിയ ഒരു അറിയപ്പെടാത്ത പോലീസ്സുകാരന്‍.



രാജഗോപാലന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു.
ഏത് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജാഥ വന്നാലും പുള്ള വീട്ടില്‍ വാതുക്കല്‍ വന്നാല്‍
അങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞ് മുഷ്ടി ചുരുട്ടി മുദ്രാ വാക്യം മുഴക്കും.
“പുന്നപ്രയുടെ പ്രതികാരങ്ങള്‍...കണ്ട് പഠിക്കൂ പട്ടികളേ...”

അയാള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്....
(കമ്യൂണിസ്റ്റനുഭാവിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന അയാള്‍ക്ക് അത് കാണുന്നത് അഭിമാനമായിരുന്നു.)
വാരിക്കുന്തത്തില്‍ തല കൊരുത്തെടുത്തു പോയ ഒരു പോലീസ്സ്കാരന്റ്റെ
അമ്മ ഒരു പെന്‍ഷനുമില്ലാതെ ...
ജാഥ പോകുന്നതു വരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു കരയുന്നത്.



അയാള്‍ പറഞ്ഞു. “കേട്ടിട്ടുണ്ടു.”

എടാ അവനു എരട്ട കരളായിരുന്നു.


************************

രാജഗോപാലനെ തട്ടി വിളിച്ചത് ഹരിപ്രസാദായിരുന്നു.
ഹാ ഹാ...ഉറങ്ങിയോ.

ആന്‍റണി നാട്ടില്‍ നിന്ന് വന്നത് കൂടെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമായായിരുന്നു.

അന്നവിടെ എത്തിയതും, ഞങ്ങളുമായും തുച്ഛ സമയം ചിലവഴിച്ചതും
ഒക്ക് അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നു.
ഒന്നിലും ഭാഗ ബാക്കാതെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന ആന്‍റണിയെ നോക്കി
നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍ക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെ ആയി.
തന്‍റെ ബഡ്ഡില്‍ കിടന്ന് ഉണ്ടക്കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് നോക്കി ഞങ്ങളോടൊക്കെ
ഹരിപ്രസ്സദ് പറഞ്ഞു.

കൂട്ടുകാരേ....ആന്‍റണി മരിച്ചിരിക്കുന്നു.!



രാജഗോപാലന്‍ കാര്‍ത്യായനി പിള്ളയുടെ പഞ്ഞിയായ മുലയില്‍ നോക്കിയിരുന്നു.
ഇരട്ട കരളുകാരന്‍ കുട്ടന്‍ പിള്ള കുടിച്ച അമ്മിഞ്ഞയില്‍ നോക്കി,

പുന്നപ്രയില്‍ വാരിക്കുന്തത്തിനു തല സംഭാവന ചെയ്ത്,
വീര നരകം സമ്മനമായി നല്‍കിയ മകന്‍റെ അമ്മ.



രാജ ഗോപാലന്‍റെ കൊളാഷുകള്‍ തുടരുന്നു.


---------------------------

Friday, June 12, 2009

അസ്സമയം.

Buzz It

അമ്മയായിരുന്നു അച്ഛനോടു് പറഞ്ഞതു്. ഇവന്‍റെ സമയം ഒന്നു നോക്കണം.!


അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞതും കേട്ടിരുന്നു. എരണം കെട്ടവന്‍. മുജ്ജന്മ സുകൃതം.


സമയം എന്നൊന്നില്ല എന്നു് തോന്നിയതു്, സമയത്തെ കുറിച്ചു് പഠിക്കാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴായിരുന്നു.
ഒരു വലിയ ബുക്കും ഒരു വലിയ പേനയും അതില്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ ഒത്തിരി മഷിയും നല്‍കി അധ്യാപകനെങ്ങോ പോയി.


അപ്പോള്‍ അവനു് മീശ കിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോയ അധ്യാപകന്‍റെ വലിയ മീശയില്‍ ഒരു 35 വയസ്സൊട്ടിച്ചു വച്ചിരുന്നു.
സമയത്തെക്കുറിച്ചെഴുതി എഴുതി അയാള്‍ക്കു് സമയമായി തുടങ്ങി.


പുത്തന്‍ വീട്ടിലെ കാര്‍ത്യായനി ചേച്ചിയെ കെട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന വീരന്‍ പാക്കരന്‍ ചേട്ടനെ അറിയാമായിരുന്നു.
പാക്കരന്‍ ചേട്ടന്റ്റെ പിന്നിലെ ഒരു ഒരു പുതുമയുടെ മനോഹര ഗാനമായി നീങ്ങുന്ന കാര്‍ത്യായനി ചേച്ചിയെ അയാള്‍ക്കിഷ്ടമായിരുന്നു.


ഇന്നലെയായിരുന്നു ഒരു കൊച്ചു കൈലിയില്‍ ചുളുക്കു വീണ വയറുമായി, അതിരില്‍ വന്നു നീന്നു് മൂന്നാമത്തെ മോനെ അവര്‍ ചീത്ത പറഞ്ഞതു്.



അയാളെ കണ്ടിട്ടെന്നോണം അവര്‍ പറഞ്ഞു ഭയങ്കര നിഷേധിയാ സാ റേ. എന്നിട്ടു ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയില്‍ പാക്കരന്‍ ചേട്ടന്‍റെ പിന്നിലെ ആ ഗാനം അയാള്‍ക്കോര്‍മ്മ വന്നു. സമയം എന്ന പ്രബന്ധം വഴി മുട്ടി നില്‍ക്കുന്നു എന്നു് അയാള്‍ ദുഃഖത്തോടെ ഓര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.



ഒരു കൂനും മൊത്തം നരയും ഒരു വിറയലും ഒക്കെ അയാളുടെ പ്രബന്ധത്തിനു് ആക്കം കൂട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരിക്കലും തീരാത്ത സമയത്തിനു മുന്നില്‍ നിന്ന അയാള്‍ക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി. സമയമെന്നൊന്നില്ല.


ഒരു ജീവിതം കൊണ്ടെഴുതിയ പ്രബന്ധത്തിനു് ഇങ്ങനെ ഒരന്ത്യം വരുന്നതില്‍ അയാള്‍ക്കു് ദുഃഖം തോന്നി.
അവന്‍റെ നല്ല സമയമെന്നും, ഏതു പട്ടിക്കും ഒരു സമയം ഉണ്ടെന്നും ഒക്കെ ഉള്ള പറച്ചിലുകളിലെ സമയമില്ലായ്മ അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.


സമയം ആര്‍ക്കും കാത്തു നില്‍കുന്നില്ല. സമയം പോലെ എല്ലാം ശരി ആകും. എല്ലാത്തിനും ഒരു സമയം ഉണ്ടു്. സമയമാം രഥത്തില്‍ യാത്രയുണ്ടു് എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിലെ സമയമില്ലായ്മയെ ആയിരുന്നു അയാള്‍, അയാളുടെ അവസാന നാളുകളില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതു്.


എത്ര സമയ ബോധമുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു. കാലിന്‍റെ രണ്ടു വിരലും കൂട്ടി കെട്ടി മൂക്കില്‍ പഞ്ഞിയും വച്ചു് തലയ്ക്കലും കാല്‍ക്കലും തേങ്ങാമുറിയില്‍ വിളക്കു കൊളുത്തി താഴെ കിടത്തുമ്പോഴും ചുറ്റും നിന്നവര്‍ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.
"അങ്ങെര്‍ക്കു് ഇത്രയേ സമയം ഒള്ളു."


ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലോടിക്കേറാനൊക്കാതെ അയാള്‍ വിഷമിച്ചു.
കൂനനാം വിറയനെ തട്ടി മറിഞ്ഞു വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു പറയുന്നതു കേട്ടു. “ ഈ സമയത്തു തന്നെ വേണം ഒരു കൂനനും തള്ളാന്‍.”


മരണം കാത്ത് കിടന്ന വീട് വളപ്പിലെ മൂവാണ്ടന്‍ മാവിനെ നോക്കി, കണിശ്ശം പറഞ്ഞത് പപ്പു കണിയാനായിരുന്നു.
മാവിന്‍റെയും സമയം ഒത്തു വരുന്നു. കണ്ടില്ലേ ഈ വര്‍ഷത്തെ അതിലേ പൂവ്.


---------------------------------------------

Saturday, June 06, 2009

വേണുവിന്‍റെ കഥകള്‍‍ / Venu‘s Stories: രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ २ (തമോഗര്‍ത്തങ്ങളില്‍)

Buzz It
വേണുവിന്‍റെ കഥകള്‍‍ / Venu‘s Stories: രാജഗോപലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ २ (തമോഗര്‍ത്തങ്ങളില്‍)

രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ २ (തമോഗര്‍ത്തങ്ങളില്‍)

Buzz It
തമോഗര്‍ത്തം

രാത്രി.


നാളെ കണക്ക് പരീക്ഷയാണു്‍.


കൃഷ്ണനാചാരി സാറിന്‍റെ സന്തോഷം തുളുമ്പുന്ന മുഖം കണ്മുന്നില്‍.
വളരെ പ്രയാസമുള്ള കണക്കുകള്‍ ബോര്‍ഡിലെഴുതി ഉത്തരങ്ങള്‍ തേടിയിരിക്കുന്ന മാഹാഗുരു.
സങ്കീര്‍ണമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ബോര്‍ഡിലെഴുതി, അതു തെളിയിക്കാന്‍ നല്‍കുന്ന സമയത്തിനുള്ളില്‍, ഒന്നു നല്ല പോലെ മുറുക്കി രസിച്ചിരിക്കുന്ന സാറിന്‍റെ മുഖം.


“സര്‍.” ആദ്യം ചെയ്ത് തീര്‍ത്ത സംതൃപ്തി. രാജഗോപാലനാണു്. മുറുക്കിച്ചുമപ്പിച്ച ചുണ്ടുകളില്‍ , അനുമോദനങ്ങളുടെ പൂക്കളുമായി സാറ് തോളില്‍ തട്ടുമ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ ഗലീലിയോ...ആല്‍ബര്‍ട്ട് എയിന്‍സ്റ്റയിന്‍.


പെട്ടെന്ന് അകത്ത് ഒരു ശബ്ദം. ഇരുട്ടിലയാള്‍ അറിഞ്ഞു. അമ്മ നെഞ്ചത്തടിക്കുകയാണു്‍. കൊച്ചു പെങ്ങള്‍ നിലവിളിക്കുന്നു. അമ്മൂമ്മ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നു.


“എങ്കിലും എന്‍റെ സരസ്വതീ...നീ ചാവാന്‍ തീരുമാനിച്ചോ.?”
രാജഗോപാലന്‍ ഉറഞ്ഞു പോയ ഒരു ഇരുളിന്‍ കഷണമായി അവിടിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

എതിര്‍ വശത്തെ വീട്ടിലെ ആരോ കതകു തുറന്നു പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.
ഇവിടെയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കതകടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.
ഇവിടെ എന്നും ഇത് പതിവുള്ളതാണല്ലോ.


കനം വയ്ക്കുന്ന ഇരുട്ടും ചീവീടിന്‍റെ വിലാപവും.
അമ്മയുടെ ഏങ്ങലടികള്‍ നേര്‍ത്തു വരുന്നു.
തന്‍റെ പുല്പായില്‍, മുകളിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി കിടന്നപ്പോള്‍, നാട്ടു വെളിച്ചത്തില്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും ഓര്‍ത്തു പോയി. കൃഷ്ണനാചാരി സാറിനെ. അതേ നാളെ കണക്കു പരീക്ഷയാണു്.


ഉറക്കം വരാതെ ഏതോ നൊമ്പരങ്ങളിലൂടെ മനസ്സ് യാത്ര ചെയ്യുന്നു.
കതകില്ലാത്ത ജന്നാലയ്ക്കപ്പുറം നില്‍ക്കുന്ന അയണി പ്ലാവിനു മുകളില്‍ ഏതോ തള്ള കാക്ക, തന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ വഴക്ക് പറയുന്ന ശബ്ദം.“ നേരം വെളുത്തിട്ടില്ല.”


ആരോ തന്നെ തൊടുന്നതറിഞ്ഞു.
തന്‍റെ അടുത്ത് പാ വിരിച്ചു കിടക്കാറുള്ള കൊച്ചു പെങ്ങള്‍. അയാള്‍ അമ്പരന്നു.
അവള്‍ പതിയെ ചോദിച്ചു. “കൊച്ചേട്ടാ...ഏട്ടന്‍ വല്ലതും കഴിച്ചായിരുന്നൊ.?”
രാവിലെ കപ്പ കഴിച്ചതാണു്. എങ്കിലും മൂളി. വെറുതേ ചോദിച്ചു. “നീയോ.?”
അവള്‍ പറഞ്ഞു. കപ്പ കഴിച്ചായിരുന്നു.


അയാളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അന്ന് അച്ഛന്‍ വന്ന വിവരങ്ങളൊക്കെ ഒരു വീഡിയോയിലേതു പോലെ അവള്‍ പറയുന്നതു കേള്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മൂളലിലും അയാളുടെ കണ്ണു നീരുകള്‍ അയാളും , കോമ്പരയുടെ മുകളിലെ ഓലനഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങളിലെ നക്ഷത്രങ്ങളും മാത്രം അറിഞ്ഞു.


ചീവീടുകള്‍ക്ക് ദുഖരാഗങ്ങള്‍ പാടാനറിയാമെന്നു ആദ്യമായി മനസ്സിലായി. രാഗങ്ങളുടെ താളമനുസരിച്ച് നൃ്ത്തം ചെയ്യുന്ന തൊടിയിലെ മിന്നാമിനുങ്ങികളെ തന്‍റെ ജനാലായിലൂടെ കാണാമായിരുന്നു.


എപ്പോഴോ അവള്‍ ചോദിച്ചു. “ഏട്ടാ...പരീക്ഷയെല്ലാം അറിയാവുന്നതായിരുന്നോ.? എട്ടാ..”

പൊട്ടിക്കരയാതിരിക്കാന്‍ രാജഗോപാലന്‍ ശില അല്ലായിരുന്നല്ലോ.
അവളെ കെട്ടി പിടിച്ച് കരഞ്ഞു പോയി.
കോംപരയ്ക്ക് മുകളിലെ നക്ഷത്രങ്ങളും.


(തുടരും)

Wednesday, June 03, 2009

രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍.

Buzz It
രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍.

രാജ ഗോപാലന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുക ആയിരുന്നു.
എന്നത്തേയും പോലെ. വിശാലമായ ആകാശം നോക്കി. സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി. അനന്തതയില്‍ ഉറങ്ങുന്ന ദൈവങ്ങളെ നോക്കി.



സ്വപ്നങ്ങള്‍ എന്നും രാജഗോപാലനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്, രാജഗോപാലന്‍റെ ജീവിതമായില്ല. രാജഗോപാലന്‍റെ ജീവിതം ദുസ്വപ്നങ്ങളാകുകയായിരുന്നു.



വിശ്വനാഥന്‍ മരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സില്‍ പാദ സരങ്ങള്‍ കിലുക്കിയ സന്ധ്യ എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴും രാജഗോപാലന്‍റെ മനസ്സു് ദുഃസ്വപ്നങ്ങള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങി. ലോകം വലിയ ഒരു സ്വപ്നമാണെന്നും താന്‍ മരിച്ചു പോയ മറ്റൊരു സ്വപ്നമാണെന്നുമൊക്കെ തത്വ ചിന്താപരമായൊക്കെ അയാള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.



സേട്ജിയുടെ കടയിലെ തുരുമ്പു പിടിച്ച ടയിപ്പ് റയിട്ടിങ്ങ് മെഷീന്‍റെ പിന്നില്‍ നിറച്ചു വച്ചിരുന്ന ചാക്കു കെട്ടൊന്നു പോല്‍ രാജഗോപാലന്‍ നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു.


വള്ളി നിക്കറിട്ട് ഉടഞ്ഞ സ്ലേറ്റുമായി സ്ക്കൂളില്‍ പോകുമ്പോഴും, കൊട്ടാര വളപ്പില്‍ നിന്ന് ആരും കാണാതെ പൊട്ടന്‍ ചന്ദ്രനുമായി ബീഡി വലിക്കാന്‍ പഠിക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങള്‍ അവനിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഓണത്തുമ്പികളേ.....
കുഞ്ഞാറ്റക്കിളികളേ....


ശബ്ദം മരിച്ച അമ്പല പറമ്പിലെ ഉച്ച വെയിലില്‍ വെള്ളക്കുതിരയുടെ പുറത്ത് , ആകാശത്തു നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്ന സ്വര്‍ണതലമുടിയുള്ള രാജ കുമാരിയെ....


സ്കൂള്‍ ഫൈനലില്‍ , മാത്യൂ സാറ് പഠിപ്പിച്ച സയനസ് ക്ലാസ്സുകളില്‍, ആല്‍ബര്‍ട്ട് എയിന്‍സ്റ്റൈന്‍, ഗലീലിയോ ഒക്കെ കടന്നു വന്നപ്പോള്‍......
ഗലീലിയോ...
സ്വപ്നം നക്ഷത്രങ്ങളായി.
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ദുരുഹതകളായി.


ചാണകം മണക്കുന്ന തറയില്‍ തന്‍റെ കീറിയ പുല്പായില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍, ഓലകള്‍ നഷടമായ വീടിന്‍റെ മോന്തായത്തില്‍ഊടെ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എത്തി നോക്കി ചോദിക്കും. രാജ ഗോപാലാ നീ ഗലീലിയോയെ മറന്നോ. എത്ര സുന്ദരം തന്‍റെ വീടെന്ന് ഓര്‍ത്ത് ഉറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ രാജഗോപാലന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറയുമായിരുന്നു. ഇല്ല മറന്നിട്ടില്ല.



രാജ ഗോപാലന്‍ കണക്കും സയന്‍സും രാത്രി പകലാക്കി പഠിച്ചു. മാത്യൂ സാറിന്‍റെ ഓരോ ക്ലാസ്സുകളും അയാളിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞനെ തട്ടി ഉണര്‍ത്തുന്നതായിരുന്നു.



അങ്ങനെ പരീക്ഷയായി.
ഓരോ പരീക്ഷയും തൃപ്തികരമായെഴുതി മടങ്ങുമ്പോള്‍ കൊട്ടാര വളപ്പിലെ ആല്‍ മരങ്ങളിലിരുന്ന് പച്ചക്കിളികളയാളേ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

മനസ്സിലൊരു സാമ്രാജ്യവുമായി രാജഗോപാലന്‍ ഒരു കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞു ചിരിച്ചു. പച്ച തത്തകള്‍ കൂട്ടമായി പറന്നുയരുന്നതു കണ്ടയാള്‍ ചിരിച്ചു നടന്നു.


കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് രാജഗോപാലന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
പൊട്ടന്‍ ഗോപിയാണു്. ആടിനെ തീറ്റി വരികയാണു്. ഗോപിയുടെ വീട്ടില്‍ രണ്ടാടുണ്ട്. പഠിത്തം എന്നേ നിര്‍ത്തി , ബീഡി വലിച്ച്, കൊട്ടാര വളപ്പിലെ മരപ്പൊത്തുകളിലെ തത്തമ്മയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിച്ച്, വീട്ടിലെ വഴക്കും വക്കാണത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട് ഗോപി കഴിയുന്നു.
ഗോപി ചോദിച്ചു. രാജാ... “നീ ആടിനെ ചനപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ.?”
“ഇല്ല.” രാജന്‍ പറഞ്ഞു. “എങ്കില്‍ വാ. ഞാന്‍ ഇവളെ ചാന്നാരുടെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു പോകുവാ. അവിടെ ഒരു മുട്ടനാഡുണ്ട്. വലിയ രസമാ.”
“ഇല്ല ഗോപീ... പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ ആകട്ടെ.” രാജഗോപലന്‍ തന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.



ഇടവഴി കയറി വീട്ടിലേയ്ക്കെത്തുമ്പോള്‍ തന്‍റെ കൊച്ചു പെങ്ങള്‍ അവിടെ നില്‍ക്കുന്നു. തന്നെ കണ്ട ഉടനെ അവള്‍ പറഞ്ഞു. “ഇന്നച്ഛന്‍ വന്നിരുന്നു.”

വീട്ടിനുള്ളിലേയ്ക്കു കയറുമ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് ശരിക്കും മനസ്സിലായി. ഇന്ന് അച്ഛന്‍ വന്നിരുന്നു.
ഒരു മുറിയുടെ മൂലയില്‍ ഏങ്ങലടിയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ ശബ്ദം അമ്മയുടേതാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക് തിരിച്ചറിയാം. ഉടഞ്ഞ പാത്രങ്ങളുടെ നടുവിലിരുന്ന് പ്രാകുന്ന അമ്മൂമ്മയെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് തന്‍റെ മുറിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു. അഴുക്ക് പിടിച്ച അടപ്പില്ലാത്ത പെട്ടിയില്‍ തന്‍റെ ബുക്കുകല്ക്കൊപ്പം പരീക്ഷ എഴുതിയ ഹാള്‍ ടിക്കറ്റും മറ്റു കടലാസ്സുകളും വയ്ക്കുമ്പോല്‍ മനസ്സില്‍ പ്രാര്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ ഒരിക്കലും ഇനി വരാതിരുന്നെങ്കില്‍.



അയാള്‍ പടിഞ്ഞാറു വശത്തുള്ള ഉമ്മറപ്പടിയിലിരുന്നു. സന്ധ്യ മരിക്കുന്നു.
മുഷിഞ്ഞ പാവാടപൊക്കി മൂക്കട്ട തുടച്ചു കൊണ്ട് പെങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു.
അണ്ണാ....സന്ധ്യച്ചേച്ചി..



സന്ധ്യ, നാരായണന്‍ മാസ്റ്ററുടെ മകളാണു. അമ്പലത്തില്‍ പോയി മടങ്ങുന്ന സന്ധ്യ പരീക്ഷയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. പാദങ്ങള്‍ തഴുകുന്ന നീലപാവാടയുടുത്ത വെളുത്ത പെണ്‍കുട്ടി വളരെ സുന്ദരിയാണു്.
ചിരിച്ച് സംസാരിച്ച് നടന്നു നീങ്ങുന്ന നിഴല്‍.....
ത്രിസന്ധ്യയ്ക്ക് കനം കൂടുന്നു.
അമ്മൂമ്മ കിണറ്റുകരയിലേയ്ക്ക് നടന്നു.
തൊട്ടി കിണറ്റില്‍ വീഴുന്ന ശബ്ദം. ഇരുളിന്‍റെ ആത്മാവു ഭേദിച്ചു. അമ്മൂമ്മ പിറുപിറുക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.
“ അവന്‍റെ വായ്ക്കരി ഇടാനക്കൊണ്ട്.ഫൂ....”
താറുടുത്ത് അമ്മൂമ്മ വിളക്കു കത്തിക്കാനായി അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.
ഉമ്മറപ്പടിയിലെ തന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “ എങ്ങനെ എരണം ഒണ്ടാവാനാ.. മൂസന്ധ്യക്ക് ഉമ്മറത്ത് കുന്തിച്ചിരിക്കുന്നു കൂത്തിച്ചിമോന്‍.?”

ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല രാജഗോപാലന്‍.
അയാളൊരു ശിലയായിരുന്നു നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കിയിരുന്നു.



(തുടരും)