Sunday, June 21, 2009

രാജഗോപാലന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ (കാര്‍ത്യായനിപ്പിള്ള)

Buzz It

അവര്‍ അഞ്ച് സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ഏതോ കമ്പനികളിലെ
ഉയര്‍ന്ന പദവികളില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ആന്‍റണിയും അശോകനും,
ഒരു എക്സ്പോര്ട്ട് കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ജോസഫ് ,
പിന്നെയോ ഒരു ഫോറിന്‍ ബാങ്കിലെ ഉയര്‍ന്നപദവിയില്‍ വന്ന സാക്ഷാല്‍ ഹരിപ്രസാദ്.
ഞാനെന്ന രാജഗോപാലനും.


ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറി.
ഒന്നാം നിലയില്‍ ഒരൊറ്റ മുറി. ഒരു കൊച്ചു ടെറസ്സുണ്ട്.
അവിടെയാണു സാക്ഷാല്‍ ഹരിപ്രസാദ് താമസിക്കുന്നത്.
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറിയില്‍ അവര്‍ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും
ഒത്തു കൂടിയിരുന്നു.
ചോറു വയ്ക്കുകയും കറികള്‍ വയ്ക്കുകയും ഞങ്ങളെല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന്.
ജോസഫ് തന്‍റെ ബൈക്കില്‍ പോയി ഒരു കുപ്പി മദ്യം കൊണ്ടു വരും.
ഹരിപ്രസാദ് തന്‍റെ ഒറ്റ മുറിയില്‍ കൊച്ചു കട്ടിലില്‍ വെറുതേ കിടക്കും.
അതു നിയമമാണു്‍. അദ്ദേഹത്തെ ആരും ശല്യപ്പെടുത്തരുതു.


ഉയര്‍ത്തി വച്ച തലയിണയില്‍ തന്‍റെ വലിയ തല പൊക്കി വച്ച്,
ഇടത്തു വശമുള്ള ജന്നാലയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കു തള്ളി നില്‍കുന്ന കണ്ണുകളില്‍
വെളിയിലേയ്ക്കു നോക്കി ഹരിപ്രസാദ് കിടക്കും.
എല്ലാം പാകമായി. പുറത്തു പോയ ജോസഫ് തന്‍റെ സഞ്ചിയുമായി എത്തി.
സഞ്ചി ഭൂപതി തന്‍ വഞ്ചിയില്‍ മമ പുസ്തകം എടുത്തു നിര്‍വ്വാണത്തിന്‍റെ
സുഷുപ്തിയിലേയ്ക്കെല്ലാവരും കൊച്ചു യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഹരി സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും.അനന്തതയിലെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും. നാല്‍വരും കേട്ടിരിക്കും.
ആഹാരം കഴിഞ്ഞ് വയറും മനസ്സും നിറഞ്ഞ് യാത്രയാകുന്ന എത്രയോ ഞായറാഴചകള്‍.



ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറി അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ വാഴുന്നു.
ജോസഫ് പറയാറുള്ളത് രാജഗൊപാലനും ശരിയാണെന്നു തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ മുറിയില്‍ രാത്രിയുടെ നിസ്സംഗതകളില്‍ ,
ഹരിപ്രസാദ് അവരെ ഏത്ര്ല്ലാം അത്യുന്നതങ്ങളിലേയ്ക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയിരിക്കുന്ന്.
കോട്ടയത്തെ റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റുകളെക്കുറിച്ചും,
ആസ്ത്രേലിയയിലെ ബന്ധുക്കളെ കുറിച്ചൊക്കെയും സംസാരിക്കുന്ന ആന്‍റണി.
പാലാ വിശേഷങ്ങളുടെ നിറമുള്ള വര്‍ണ്ണനകളുമായി ജോസഫ്.
അശോകനും പറയാനായിരം കഥകള്‍‍.
ഒന്നും പറയാനില്ലാത്ത രാജ ഗോപാലന്‍ ചില നെടുവീര്‍പ്പുകളടക്കി അവിടെ ഇരിക്കും.
അയാള്‍ക്ക് പറയാനൊന്നുമില്ലായിരുന്നല്ലോ.


രാജഗോപാലന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു, ഒരിക്കലും ഹരിപ്രസാദ് തന്‍റെ വീടിനെക്കുറിച്ചോ
അച്ഛനെക്കുറിച്ചോ അമ്മയേക്കുറിച്ചോ ഒന്നുമേ സംസാരിക്കാറില്ല എന്ന്.
റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റില്‍ നിന്നും ആന്‍റണിയും, പാലായില്‍ നിന്നും ജോസഫും,
നിശ്ശബ്ദതയില്‍ നിന്ന് രാജഗോപാലനും ഒക്കെ
ഹരിപ്രസാദിന്‍റെ ലോകത്ത് എത്തുന്നത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഒക്കെ ഒരിക്കലായിരുന്നു ആന്‍റണി നാട്ടില്‍ പോയി വന്നത്.
കല്യാണം പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
രാജഗോപാലന്‍ ആ ജന്നലിലിരുന്ന് ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു..........



കാര്‍ത്യായനി പിള്ള.



പേരിലെ ആണത്തം, നിറഞ്ഞ സ്ത്രീത്വം.
തൂങ്ങിയാടുന്ന മുലകള്‍. അരയ്ക്കൊപ്പം ഞാന്നാടുന്ന മുലകളുമായി
അതിരാവിലെ തിണ്ണയിലിരുന്ന്, കണ്ണുകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ കൈവച്ച് നോക്കി..
..ഓടാ നീ ആ പീതാംബരന്‍റെ ....
( ഒരോ ആള്‍ക്കാരോടും ചോദിക്കുന്നതാ... അങ്ങനെ ഒക്കെ....പേരിനു് മാറ്റം വരുമെന്നു മാത്രം.)



അതേ... ആ കാര്‍ത്യായനി പിള്ള...കൈ കണ്ണിനു മുകളില്‍ വച്ച് നോക്കി
അയാളെ കണ്ടു. ഓടാ ...രാജോ.... നീ ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വരണേ....

രാജനെഴുന്നേറ്റ് മൂവാണ്ടന്‍ മാവിനു താഴെ നിന്ന് പല്ല് തേക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്തു നിന്ന വട്ട മരത്തിലെ തൊപ്പിക്കാരി കുണ്ടി കുലുക്കി കിളി,
രാജനെ കളിയാക്കി എന്തോ പറഞ്ഞ് പറന്നുയര്‍ന്നു.

അമ്മ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
അടുക്കളയിലെ പാത്രങ്ങള്‍ കഥകളിപ്പദങ്ങള്‍ പാടുന്നു.
കൊച്ചു പെങ്ങളൊരു മാലാഖയായി പുല്പായിലൂടെ സ്വപ്നരാജ്യങ്ങളില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

കിണറ്റില്‍ തൊട്ടി വീണുടഞ്ഞ ശബ്ദം, അമ്മൂമ്മയുടെ അശ്രീകരം ആയിരുന്നു.



രാജഗോപാലന്‍റെ ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നു.

മുഖം കഴുകി വന്ന് കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി.
തനിക്ക് പോലും വിശ്വസിക്കാനൊക്കുന്നില്ല.
എത്ര സുന്ദരനാണ്‍ താന്‍.
മനോഹരമായ മുഖം നോക്കി അസൂയയോടെ നിന്നു പോയി.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ കണ്ണാടി എറിഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കണമെന്നു തോന്നി,
നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ ....



കര്‍ത്യായ്നി പിള്ളയുടെ ഉറച്ച വിളി കേട്ടു.
രാജോ....ഓടാ രാജോ...?

അയാള്‍ അങ്ങോട്ടു നടന്നു.
എതിരേ കിണറ്റു കരയില്‍ നിന്ന് വെള്ളവുമായി വന്ന് അമ്മൂമ്മ ചോദിച്ചു.
നീ എങ്ങോട്ടാ.?

അയാള്‍ പറഞ്ഞു. പുള്ളവീട്ടിലെ അമ്മൂമ്മ വിളിച്ചു.

“ഉം. കൂടുതലൊന്നും കേള്ക്കാന്‍ നില്‍ക്കണ്ട.
കാരണത്തി പറയുന്നതൊക്കെ സമ്മതിച്ച് എളുപ്പം ഇങ്ങു പോന്നേരു്.”

“കാരണത്തിയെടെ നാക്ക് അത്ര ശരിയല്ല. കരിനാക്കെടുത്താല്‍ ഗുണം പിടിക്കില്ല.”



ഇളം വെയില്‍കൊണ്ടിരുന്ന കാരണത്തി.
ഞാന്നു കിടന്ന മുലകളെ ജരയുടെ ചുളൂക്കങ്ങള്‍ ഒരു നന്നന്ഞ പഞ്ഞി സഞ്ചി പോലെ ആക്കി മാറ്റിയിറ്റിക്കുന്നു. കാരണത്തിയുടെ ഓരൊ അനക്കങ്ങളിലും അത് ഞാന്ന് ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“കുട്ടനെ നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ.?”



പോലീസ്സ്കാരന്‍ കുട്ടന്‍ പിള്ളയെ കണ്ടിട്ടില്ല. അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞറിവേ ഉള്ളു.
7 പ്രസവിച്ച കാരണത്തിയുടെ ആറാമത്തെ പുത്രനായിരുന്നു.

പുന്നപ്ര വയലാറില്‍ മരിച്ച കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍,
രക്തസാക്ഷിയാക്കിയ ഒരു അറിയപ്പെടാത്ത പോലീസ്സുകാരന്‍.



രാജഗോപാലന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു.
ഏത് കമ്യൂണിസ്റ്റ് ജാഥ വന്നാലും പുള്ള വീട്ടില്‍ വാതുക്കല്‍ വന്നാല്‍
അങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞ് മുഷ്ടി ചുരുട്ടി മുദ്രാ വാക്യം മുഴക്കും.
“പുന്നപ്രയുടെ പ്രതികാരങ്ങള്‍...കണ്ട് പഠിക്കൂ പട്ടികളേ...”

അയാള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്....
(കമ്യൂണിസ്റ്റനുഭാവിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന അയാള്‍ക്ക് അത് കാണുന്നത് അഭിമാനമായിരുന്നു.)
വാരിക്കുന്തത്തില്‍ തല കൊരുത്തെടുത്തു പോയ ഒരു പോലീസ്സ്കാരന്റ്റെ
അമ്മ ഒരു പെന്‍ഷനുമില്ലാതെ ...
ജാഥ പോകുന്നതു വരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു കരയുന്നത്.



അയാള്‍ പറഞ്ഞു. “കേട്ടിട്ടുണ്ടു.”

എടാ അവനു എരട്ട കരളായിരുന്നു.


************************

രാജഗോപാലനെ തട്ടി വിളിച്ചത് ഹരിപ്രസാദായിരുന്നു.
ഹാ ഹാ...ഉറങ്ങിയോ.

ആന്‍റണി നാട്ടില്‍ നിന്ന് വന്നത് കൂടെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമായായിരുന്നു.

അന്നവിടെ എത്തിയതും, ഞങ്ങളുമായും തുച്ഛ സമയം ചിലവഴിച്ചതും
ഒക്ക് അത്ഭുതമായിരിക്കുന്നു.
ഒന്നിലും ഭാഗ ബാക്കാതെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന ആന്‍റണിയെ നോക്കി
നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍ക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെ ആയി.
തന്‍റെ ബഡ്ഡില്‍ കിടന്ന് ഉണ്ടക്കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് നോക്കി ഞങ്ങളോടൊക്കെ
ഹരിപ്രസ്സദ് പറഞ്ഞു.

കൂട്ടുകാരേ....ആന്‍റണി മരിച്ചിരിക്കുന്നു.!



രാജഗോപാലന്‍ കാര്‍ത്യായനി പിള്ളയുടെ പഞ്ഞിയായ മുലയില്‍ നോക്കിയിരുന്നു.
ഇരട്ട കരളുകാരന്‍ കുട്ടന്‍ പിള്ള കുടിച്ച അമ്മിഞ്ഞയില്‍ നോക്കി,

പുന്നപ്രയില്‍ വാരിക്കുന്തത്തിനു തല സംഭാവന ചെയ്ത്,
വീര നരകം സമ്മനമായി നല്‍കിയ മകന്‍റെ അമ്മ.



രാജ ഗോപാലന്‍റെ കൊളാഷുകള്‍ തുടരുന്നു.


---------------------------

3 comments:

വേണു venu said...

വീണ്ടും കഥ തുടരുന്നു.:)

kichu said...

എഴുത്തു തുടരട്ടെ..

ആ സ്പേസ് ഒന്ന് ക്രമീകരിച്ചാല്‍ നന്നായിരുന്നു എന്നു തോന്നി.

വേണു venu said...

kichu, Thanks.

Sure, Ezhuthu thutarum.